Danique in Kangoeroeland

Al 2x ben ik hier in Aussieland stil komen te staan. Denk aan de Indian Pacific trein vorig jaar en de lekke band in de outback van Uluru naar Alice Springs.

Nu was ik het zelf. Met mijn eigen beestje midden op de highway..

Maar daar later meer over.

Ik ben twee weekjes geleden vertrokken richting zuid. Door wat probleempjes (auto in de garage en tijd) zijn Anja en ik onze eigen weg gegaan. Ik ben maandag voor de eerste etappe van de reis naar Busselton gereden. Hier woonde een vriend van het hostel, die heeft me Busselton laten zien.

‘S avonds heb ik in mijn auto’tje geslapen en dat was verrassend prima te doen. Dinsdag heb ik de etappe vervolgd en kwam ik uit in Pemberton. Hier was de eerste domper dat ik het hostel nergens kon vinden. Na tig keer rondjes te hebben gereden rondom het “vermoedelijke adres” was ik het zat en heb ik de auto even bij een sportcomplex neergezet en ben ik de kantine binnengelopen om het te vragen. Het hostel zat letterlijk รกchter het complex.. Thanks guys!
De volgende domper was dat het werkhostel bommetje vol zat. Een niet-welkomend bordje met “geen vacancies” verwelkomde me in de receptie. Na een klein praatje met de jongen achter de balie kreeg ik dan toch een kamer in het gewone hostel, waar 6 anderen al zouden zijn. Het hostel heeft een paar straten verderop een paar chalets, een daarvan had ik de sleutel van gekregen. Eenmaal binnen was er niemand, op 1 man na die aan de dam werkte. Door het warme weer waren de andere 5 vrij van werk en dus niet in het hostel. De kamer waar ik incheckte was dus leeg!

Nog nooit voelde ik me zo eenzaam in een hostel. Lege kamer, niemand die me kon helpen, slecht weer, geen werk, telefoon die het maar half deed vanwege het slechte bereik en blijkbaar een slechte batterij. Ik dacht, waar ben ik aan begonnen..
De volgende dag ben ik op aanraden van een info point naar Manjimup gereden om mn mobiel te laten checken. Hier heb ik eerst in een hostel gevraagd naar plaats en dat hadden ze. Gelukkig. De telefoon had een nieuwe batterij nodig en dezelfde dag was het gefixt. Mooi, een slaapplek, mensen om me heen, een telefoon, nu nog een baan.

En die kwam er. Na een paar dagen heeft de hostel eigenaar een afspraak voor mij en 3 andere meiden geregeld met een supervisor onder Newton’s apples, een bedrijf met allerlei verschillende soorten appels. Laat nou net het appelseizoen beginnen.
Aan de slag dus, appels plukken.

Naast appels plukken word er door de mensen in het hostel vanalles gedaan aan boerderijwerk. Courgettes (geen kleintjes ahum), aardbeien en peren zijn aan de orde van de dag..

Al 7 dagen heb ik volgemaakt met appels plukken, en toen kwam het weekend waarop we twee daagjes vrij hadden. Ik wilde graag naar Freo rijden (3,5 uur) om Jacopo, Marsha en Jo weer te zien (m’n vriend, en vriendinnetjes hier) en om gewoon een lekker weekend te hebben.
De grootste nachtmerrie, echt waar.
Alles was prima, al 2,5 uur was ik onderweg. Op 142 km afstand van Freo gebeurde het.
M’n auto stopte. Letterlijk. Het gaspedaal ingedrukt maar er kwam geen benzine door.. En dus rolde ik letterlijk van 100 km/h terug naar 0, lekker in de berm met de alarm lichten aan. Ondertussen rolden ook de tranen over m’n wangen, wat ga ik in godsnaam nu weer doen..
Ik heb gewoon maar naar auto’s staan zwaaien langs de kant. Ik wist het niet meer. Gelukkig stopte er een stel, allebei uit Bunbury. De auto is weggesleept naar een garage in Bunbury, en zij brachten me tot Freo. Hier zit ik nu, bij m’n vriend en vriendinnetjes, maar zonder auto. Er gaat een bus helemaal van Perth naar Manjimup, dus morgen zit er niks anders op dan de ellenlange reis aan te gaan en te wachten tot m’n auto weer is gemaakt (waarschijnlijk de pomp of de filter)..

Vette pech? Ja, nogal.
Ik baaal zo ontzettend hard, maar, nog maar 81 werkdagen farm, en dan hebben we ook dat hoofdstuk er weer op zitten. En ik denk er hard over na om mijn beestje te verkopen en een ander auto’tje op de kop te tikken. Dit beest vertrouw ik niet meer.

Liefs, uit Manji

One Reply to “Farmwork en vette pech”

  1. Hoi Danique .
    Het is nog nooit zo donker geweest eens wordt het weer licht !!!! dat zei mijn moeder altijd als alles tegen zat .
    Maar dat is voor jou zeker ook zo , geweldig hoe je iedere keer door gaat ,weer een oplossing vind vaak in je eentje .
    Je bent een echte TOPPER .succes met de auto ik hoop dat het lukt .
    Lieve Gr ,Lenie”

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: